با اشک چشم لیلی  و خون دل مجنون نا مه ای می نویسم

 به تو ای عزیز تر از جانم  هدیه میکنم  سلامی که مرا می سوزاند

 تبدیل به خاکستر می کند  و این خاکستر با بادهای  عاشقانه همراه  

می شود  تا به سرزمین قلب تو برسد 

          و به تو بگوید دوستت دارم ..............

و دیگر بوی امیدی نمی دهند  و سوز عشق تورو دارند

 اما چکنم می سوزم و می سازم ، ثانیه هایم به تب و تاب 

افتادن  راه رفتن یادشان رفته پس کی می ایی  

هنوز منتظرت هستم  افتاب عمرم غروب خود  را

پیدا خواهد کرد اما تو هنوز  نیا مدی ،بگو،بگو کی

کی می ایی تا  لحظه ای امدنت را قاب طلا بگیرم و بر سر در قلبم بگویم

                           اما افسوس همش خاب خیاله

                                       دوستت دارم  ....... جون

خدایا چگونه  زندگی کردن و چگونه عاشق  شدن را به من بیاموز تا در

مکتب

عشق بازی در سایه سار دوست داشتن  به  ...... مهر بورزم

من تورا تا بینهایت مي پرستیدم ولی هرگز نفهمیدی

التماست کردمو در خود شکستم غرورمو بازم نفهمیدی

عاشق نبودی تا که بفهمی دردمو احساسمو

هر گز نخواستی تا که ببینی ناله های قلبمو

به پای تو نشستم از عشقت مست مستم

دلمو شکستی اما هنوز عاشقت هستم

از یاد من نمیری  مردم از این اسیری

چیکار کنم که امروز از عشق من تو سیری

                                                             تقدیم  به عزیز ترینم

اون شب بعد از اينکه گفت ديگه نميتونم دوستت داشته باشم و رفت همه جا بد جوری ساکت

شده بود.

 مثل رخوت بعد از هم آغوشی.

 يادمه زير اون نم نم بارون با دست بخار شیشه اتومبيل رو پاک کردم و تصوير ماتی از رفتنش

رو ديدم.

 ديگه تنها شده بودم. به اين می اندیشيدم که فردا و فرداها چه خواهد شد.

 يه روز بهش گفتم: ميرسه روزی که اسم من و تو واسه هم فقط يه خاطره باشه وخودمون

غرق در زندگی.

 واون برام يه شعر رو زير لبهاش زمزمه کرد!

 پرنده ها در آسمان پاک و پر ستاره می پرند

 و ميتوان در اين سياهی عظيم

 غروب يک نگاه بيقرار و تکه تکه های يک خيال بی حساب را به چشم دید و بعدش به يکباره

گذاشت و رفت.

رفت تا بينهايت ها و رفت و رفت و رفت

      تقدیم به آنکه از دل  می ستایمش....